Historia zegarka kieszonkowego sięga XVI wieku. Wtedy stworzono pierwsze konstrukcje w Niemczech i we Francji. Mimo wielu nowych wynalazków (przede wszystkim zegarka na rękę) ma on ciągle swoich zwolenników i wciąż jest produkowany.
Niedużo ludzi nosi takie zegarki, ale cieszą się one nie spadającym zainteresowaniem tylu, że nieustannie opłaca się firmom je robić. W dodatku, jeżeli wydaje nam się, że takie zegarki są przez swoją archaiczność bardzo tanie, to jesteśmy w ogromnym błędzie. Zegarki kieszonkowe potrafią kosztować nawet kilkanaście tysięcy złotych. Oczywiście to, ile zapłacimy, zależy od materiałów, z których zegarek jest stworzony i firmy, która go wykonała. Nowy zegarek kieszonkowy może równie dobrze kosztować 100 zł. To czy zdecydujemy się na urządzenia trochę znanych firm, takich jak Timemaster, czy międzynarodowych znanych marek jak na przykład Tissot bardzo odbije się na cenie zegarka.
Zegarki kieszonkowe, o czym mało kto wie, już w drugiej połowie XVIII wieku zostały wyposażone w tak zwany automatyczny naciąg. Dzięki temu mechanizm sam się nakręcał i nie trzeba było się martwić, że zegarek niespodziewanie stanie. Ponieważ mechanizm ten nie był doskonały ciągle produkowano zegarki z naciągiem zewnętrznym. Przez ponad 100 lat zegarki kieszonkowe były jedynym urządzeniem, które było na tyle drobne, żeby nosić je w kieszeni i pokazywało obecny czas. Dopiero w latach 20 XX wieku do seryjnej produkcji dostały się zegarki noszone na ręce. Mimo, że od razu zdobyły wielką popularność, nie zdołały całkiem wyprzeć zegarków kieszonkowych.
Przy kupnie zegarka kieszonkowego dobrze jest też pomyśleć o łańcuszku, na którym zaczepimy nasz zegarek. Dzięki niemu będziemy mogli błyskawicznie wydobyć go z kieszeni, bez przymusu grzebania w niej i szukania go. Łańcuszek najlepiej dobrać kolorystycznie do zegarka. Jeżeli kupujemy zegarek kieszonkowy po raz pierwszy najlepiej zdecydować się na jakiś niezbyt kosztowny model. Taki zegarek nie wszystkim będzie odpowiadał i jeżeli się rozmyślimy to nie będziemy musieli się obwiniać, że więcej niż powinniśmy na niego wydaliśmy.